معجره پا به پا می شود ،..

رشته نخی نریسیده و نتابیده ،  می خواهد حریری سبز به آغوش برهنه خدا شود

معجزه هنوز از پایی به پای دیگر می شود....

آن جا که عشق ، زیر خنکای آسمان ، تن برهنه اش را به رخ آفتاب می کشد

و مست می شود ، از جام خدایان.

حضور بی دریغ خوشه گندم ، این  ساقه نورکه به قد خدا

 رسیده ،  پروانۀ نارس را جرات تنیدن پیله عشق بخشید به شوق شکافتن ،

 برای پروازتا خود ِ خود ِ خدا.